नवी क्षितिजं!

कोहं हा प्रश्न कोणत्याही विचारशील माणसाला  कधी ना कधी छळत असावा असा माझा उगाच एक समज आहे. त्यापाठोपाठ या सृष्टीची निर्मिती कशी झाली, का झाली आणि कोणी केली हेही प्रश्न डोके भंडावून सोडत असणार. काही मोजके लोक या प्रश्नाच्या उत्तराच्या शोधासाठी अध्यात्माचा तर काही विज्ञानाचा मार्ग स्वीकारतात व आपले पूर्ण आयुष्य खर्ची करतात. तुमच्या आमच्या  सारखे बहुतेक लोक यातल्या एखाद्या वा दोन्ही मार्गासंबंधी वेदवाङ्मयापासून ते आधुनिक विज्ञानग्रंथांचे यथाशक्ती अधून मधून वाचन करून आपापल्या परीने प्रश्नांची उकल करण्याचा प्रयत्न करतात व त्या दिशेने थोडीफार वाटचाल करून अखेर संतांच्या 'आधी प्रपंच करावा नेटका' या सल्ल्यानुसार या प्रश्नाचा नाद सोडून आपल्या सांसारिक जबाबदाऱ्यांकडे लक्ष वळवतात. आता या सांसारिक जबाबदाऱ्या म्हणजे काय तर कुटुंबीयांची काळजी वाहणे. कुटुंबीयांची काळजी वाहणे म्हणजे स्थूलता त्यांच्या अन्न वस्त्र निवारा या मूलभूत गरजांची पूर्तता करणे, मुलांचे संगोपन, शिक्षण आणि त्यांना त्यांच्या पायावर उभे रा...

कल्पना अथवा विचार जन्मताच आक्रंदतो तान्हा कवीला फुटतो अचानक पहिल्या शब्दांचा पान्हा येताजाता पडते मुखी मग शब्दामृत निरसं कवितेला हळूहळू चढू लागतं बाळसं शब्दांचंच पाजतो कवी कवितेला बाळकडू रांगणारी तोवर कविता धावू लागते दुडूदुडू वयात येता कविता ठसतो सौंदर्याचा बाज उत्प्रेक्षा अलंकाराचा चढवला जातो साज होते जाणीव जेव्हा कविता झाली उपवर उतावीळ करण्या कवी रसिकांसमोर सादर कवितेचे अन रसिकांचे चिंततो मधुर मनोमिलन नांदा सौख्यभरे हे देऊनी आशीर्वचन वधूपित्यागत पण तो असतो कायम हतबल भविष्य कवितेचे त्या हो खडतर वा हो उज्ज्वल २१-०३-२०१७

ह्रदयाचा कविंनी फुकाच वाढवला आहे भाव होतो म्हणे ह्रदयातच सर्वथा प्रज्वलित प्रेमभाव ह्रदय आहे केवळ पंप करते जे रक्ताभिसरण सर्व अवयवांप्रमाणे असते मेंदूचेच त्यावरही नियंत्रण मन वसते नक्की कुठे सांगणे आहे फार कठीण एवढे मात्र नक्की मेंदूची अन् त्याची घट्ट वीण बुध्दी आणि भावनेचा होतो मेंदूतूनच प्रकट अविष्कार मन:पटलावर उमटतात परस्परविरोधी विचार पडतो तेव्हा प्रश्न मनाला निर्णय होतो अवघड कधी ठरते बुध्दी अाणि कधी भावना वरचढ मेंदूच करतो मग या निर्णयाची अंमलबजावणी देतो आदेश अवयवांना सोडून त्यांची दावणी अवयव पाळतात आदेश मिळतात जे मेंदूकडून धडधडते जोरात ह्रदय कधी सुजती डोळे रडून बुध्दी घालू पाहते नेहेमी भावनेला आपुल्या आवर बुध्दी असली कितीही प्रभावी भावना विचित्र जनावर युध्द असो वा प्रेम कुणावर बुध्दी करून पाहते बरोबरी भावना मात्र जाणूनही कमजोरी उतावीळ करण्या हाराकिरी बुध्दी असते स्वार्थी कधी अन् उदात्त असते भावना बदलतील आपसात भूमिका कधी याचीही संभावना अंथरूणावरी खिळलेला आप्त जेव्हा सोडतो शेवटचा श्वास असते अपेक्षा फुटेल हुंदका परंतु निघतो सुटकेच...